Flexibiliteit.

Ach, wat is het leven toch mooi. Het lijkt wel dat doordat je alle ups en downs  als gelijk ervaart en beiden als even boeiend ziet, je steeds voller in het leven komt te staan. En inderdaad ieder eind is weer een nieuw begin. Zowel de uiterlijke wereld die iedere dag weer verassend is en waar de dingen meestal anders gaan dan je verwacht alsook de “innerlijke” wereld die daar op mee participeert en daardoor ook keer op keer mee veranderd. Al vrij vroeg hoorde ik ooit eens de kreet, zeg nooit nooit, en deze woorden hebben mij vaak steun gegeven. Steun om flexibel te blijven, me niet af te sluiten, ieder mogelijkheid als een kans te zien, los van het verloop en de uitkomst. Die flexibiliteit is niet altijd even makkelijk om te hanteren, want tja het is nu eenmaal simpeler om met uitroeptekens en punten dan met vraagtekens en stippellijntjes te werken.Als ik nog denk aan het opvoeden van de kinderen was dit uiteraard ook een heikel punt en vergde het nogal wat overredingskracht om de “tegenpartij” hiervan te overtuigen. Het flexibel zijn wordt ook erg vaak ingeschat als zijnde geen verantwoording willen nemen, geen duidelijk standpunt te hebben, de makkelijkste weg kiezen, kortom een beetje een “watje” zijn en met alle winden meewaaien.

Oké, hierin heb ik dus een duidelijk standpunt, dat is niet waar!! Voor mij is het altijd de weg geweest om dichter bij mijzelf te komen en de ander ook in zijn/ haar waarde te laten. Kortom dat wat jezelf als belangrijk ervaart, en denk hierbij aan het recht om je mening te herzien,van standpunt te veranderen etc, niet alleen voor jezelf toe te passen maar ook de ander daarin te steunen, zelfs als het jou geen gewin oplevert. Hoe meer je loslaat, hoe vrijer je wordt, hoe minder ballast, hoe stelliger de overtuiging dat er altijd een weg is die voor beiden te belopen is. Het pad van gelijkwaardigheid, van vertrouwen, van respect en van positieve waardering van en voor elkaar.Op die momenten als je even dit gevoel ervaart is het net een glimp van hoe het óók kan, hoe het anders kan, als er géén rivaliteit is, géén ego, géén beter weten en/ of voordoen, maar mensen die simpelweg op Pad zijn. Zijn we daar niet in eerste instantie voor op Aarde, om gewoon op Pad te gaan. Het leven te leven, en te zijn i.p.v. altijd maar te doen. Zijn is de meest zuivere vorm van flexibiliteit, doen is meestal doelgericht. Zijn is leren omgaan met pijn en verdriet en ze net zozeer te bedanken als de vreugde en de blijdschap omdat ze Al uitmaken van het leven.

Daarom zeg ik iedere dag weer; ach, wat is het leven toch mooi !!

 

3 Oktober 2008, Zdenka - Shining Star.