Ver-wachting.

 

Verwachting is het woord wat vanmorgen bleef hangen in mijn gedachten.Waarom dit woord, waar staat het voor, wat zegt het mij en waarom nu op dit moment dit woord.

Relativerend als altijd dacht ik eerst aan de verbouwing waar we momenteel volop inzitten, maar daar had het slechts zijdelings mee te maken het woord ging dieper.Verwachting, als ik dit woord hoor voel ik een jubeltje opstijgen en lijkt het alsof er wat adrenaline door mij heen stroomt wat me aanzet tot………? Verwachting heeft n.l alles te maken met het onverwachte, het onbekende en met iets wat er eigenlijk al is, maar met de juiste “tools” zichtbaar kan worden, uit kan komen  of gerealiseerd kan worden.

In deze tijd waar alles snel gaat en we met elkaar druk bezig zijn met “overleven”, is er misschien nauwelijks nog tijd voor verwachting.

In het woord zelf zit al het woord ver alsof het een aanduiding is dat het iets is waar je moeite voor moet doen, je moet afwachten, je er in ieder geval mee moet verbinden om tot “iets” te komen.Kortom allemaal criteria die op dit moment “not done” zijn.Snel, actie, pakken wat je pakken kunt, niet teveel stilstaan bij een gemiste kans maar hup gelijk maar weer wat nieuws, geen tijd voor treuren maar zo snel mogelijk weer een nieuwe relatie, een nieuwe weg, een nieuwe leuke “gadget”, een ander denkbeeld, nieuwe club, een andere goeroe die jou jouw weg wijst  etc etc etc.

Als peuterleidster was niets zo mooi om gade te slaan wanneer een peuter iets voor het eerst ontdekte. De blijdschap  als er een knopje ontdekt werd en er `iets` gebeurde als je erop drukte. Het werd vaak eindeloos herhaald en ze konden er geen genoeg van krijgen.Twintig keer hetzelfde spelletje, hetzelfde verhaaltje, hetzelfde liedje, hetzelfde ritueel wat keer op keer werd herhaald en waarbij het iedere keer weer leek alsof ze het voor het eerst zagen, hoorden e/o deden. Geweldig die ogen vol verwachting en de blijdschap als het weer precies zo ging als ze kenden, als ze verwachten.

Zowel in de bijbel als in andere heilige boeken wordt er vaak geschreven over deze kracht, kijken door de ogen van een kind. Het kind in jezelf  `hervinden` is ook vaak een thema voor allerlei spirituele boeken e/o workshops.

We kennen allemaal wel de aloude puzzelkubus.Vier verschillende gaten zitten er in het deksel en daardoorheen passen verschillende houten puzzelstukken.Urenlang konden mijn kinderen hier mee bezig zijn en stralend kwamen ze laten zien als alle stukjes in de kubus lagen. Nu is er momenteel een reclame op TV waar een peuter hier ook mee speelt, het deksel eraf haalt en zo alle stukjes in één keer in de kubus doet. Slim, zou je denken, het resultaat is hetzelfde alle stukjes zitten erin, geen moeilijk gedoe, fluitje van een cent  en op naar het volgende. Het verschil zit hem alleen in “de weg naar het doel” en natuurlijk kijkt het jochie uit de reclame even heel blij als hij zo slim is om het deksel eraf te halen, maar inderdaad even. Er zal niet die trots zijn die ik ervoer bij mijn kinderen die na veel passen en meten alle stukjes uiteindelijk in de kubus hadden.

En zo kom ik bij de kern van mijn betekenis van het woord verwachting.

We zullen allemaal de weg lopen naar ons doel, zo zal de onderzoeker zijn geluk halen uit de snelheid waarmee hij het deksel van de kubus kan wegschuiven en zoveel mogelijk aan sterk onderbouwde feiten, zekerheden, theorieën in de kubus stoppen en onmiddellijk weer op zoek gaan naar een volgende kubus puur als uitdaging om zijn brein te prikkelen. De cynicus zal al gauw het bijltje erbij neergooien en roepen dat het geen stijl is om 4 verschillende vormen te hebben en ieder keer weer te moeten zoeken waar en hoe het in de kubus past, het ligt aan de kubus, de vormen, de “bedenker” hiervan kortom aan de hele wereld en zal ongetwijfeld zijn afstandsbediening pakken en al zappende kijken hoe andere aan “het puzzelen” zijn en daardoor nog cynischer worden.De twijfelaar zal voorzichtig aan de slag gaan, zuchten en steunen en geen oog hebben voor alle stukjes die al in de kubus liggen, maar zich focussen op alles wat er nog in “moet”, daar hulp bij vragen of zich gaan vergelijken met  de personen die de kubus al bijna vol hebben zonder zich af te vragen hoe dit gebeurde. De rasoptimist zal zich verheugen bij het vooruitzicht om weer te mogen puzzelen en blij worden bij ieder resultaat, hoe klein ook en nooit uitgepuzzeld raken omdat er zich altijd wel weer een nieuwe kubus aan zal dienen. En zo zijn er nog talloze varianten te bedenken.In de meeste hiervan zullen we delen van onszelf herkennen, omdat we nooit 100% één type zijn maar levende en dus veranderende en groeiende wezens zijn.

En zo is het leven als één grote puzzel die al bij de geboorte aanvangt en pas grotendeels klaar zal zijn op het moment dat we aan onze laatste reis beginnen.

Op dat moment zullen we terugblikken en in de hele wirwar van puzzelstukjes de rode draad zien van ons bestaan.Dan zullen de mogelijkheden, de groeimomenten, de valkuilen, hoogte- en dieptepunten geopenbaard worden en ons duidelijk worden wat ons doel was en wat de weg was die wij verkozen hebben om te leren hier op aarde. Het gaat niet om het doel, het gaat om de weg ernaar toe.En als we die weg met het geloof, het vertrouwen en de verwachting van een kind gaan (wat we in wezen ook zijn, een kind van God)  en niet blasé worden als we weer eens “hetzelfde” meemaken, maar danken en onze les hieruit leren  zodat we volgende keer makkelijker de “vorm” kunnen ontdekken en het dan moeiteloos een plaats kunnen geven in de

kubus,dan kunnen we, zonder afgestompt te raken, het volgende stuk weer aan pakken , onderzoeken en ons pad vervolgen.

Ja, verwachting een woord wat mijn hart doet jubelen zeker in deze tijd een paar weken voor Advent. Ad ventum-in afwachting .

Ik weet wat komen gaat en al die jaren raak ik weer ontroerd bij het aansteken van de eerste kaars, het eerste lichtje op weg naar het grote, stralende Licht van de kerst.Bij het vieren van de midwinter, bij het horen van de weemoedige klanken van de midwinterhoorn die ons wijst op het Licht dat weer terug keert, dat de dagen weer zullen lengen.

En ja op kerstavond zullen mijn ogen weer gevuld zijn met tranen, tranen van ontroering van het wonder dat HIJ is geboren en zal ik in eerbied mijn hoofd buigen en hem danken voor de lessen die hij ons naliet. Zal ik mij verbonden voelen met het ultieme gevoel van Vrede wat er op deze dagen heerst op Aarde en zal ik meebidden met al die miljoenen mensen op Aarde vóór de Vrede en vol verwachting blijven hopen op en geloven in de Hemel op Aarde, een wereld van Vrede en Respect voor en met elkaar.

En ik weet niet of je daar zo’n rasoptimist voor moet zijn, het IS een geloof, een ritueel zo oud en zo krachtig en je hoeft slechts te kijken door de ogen van een kind om te zien wat voor een immense Kracht er verborgen ligt achter het woord,

Verwachting !!

 

 

15 November 2008, Zdeňka - Shining Star.