Leven in Vrede.
Leven in Vrede, en met name leven in innerlijke Vrede is het thema wat nu speelt. Hoe “bewaak” je dit en wat brengt het je?
Het lijkt altijd zo’n “verheven” woord, Vrede, eigenlijk iets wat niet thuis hoort in deze chaotische tijd, een woord uit ver vervlogen tijden. Uit tijden dat alles nog overzichtelijk was, er géén telefoon, TV, internet of wat dan ook was . Wat jou, als je hier niet voor waakt, steeds uit jouw Vrede wakker schudt met “de Realiteit”.
Maar is het verlangen, het koesteren en het bewerkstelligen van Vrede dan een hopeloze zaak, een utopie, slechts iets voor monniken die zich hiervoor kunnen afschermen of een enkeling die Verlicht is?
De drang naar een rustpunt, een houvast, een onwrikbaar geloof een missie om het onmogelijke mogelijk te maken en een zekerheid dat Vrede tezamen met Onvoorwaardelijke Liefde dé pijlers zijn van ons bestaan maken mij duidelijk dat het realiseerbaar moet zijn om in Vrede te leven.
Hoe om te gaan met de druk van buiten, met de verwachtingen die de ander van ons heeft, maar die we vaak ook onszelf opleggen, en met het gevoel te kort te schieten als we ons tempo aanpassen aan ons Eigen ritme, ons Eigen cadans?
In alle drukte even niet die telefoon opnemen, niet die afspraak maken waarvan je weet dat het jou uit jouw balans haalt, even de boel de boel laten om bij te komen, tot rust te komen, weer oog te hebben voor die Lichtpuntjes die alléén vanuit innerlijke rust en vrede gevoeld en gezien kunnen worden.
Kortom even nee te zeggen tegen de reis, ons Leven, die we te vaak per sneltrein maken en zomaar even uit te stappen. Vaak op een station wat we niet kennen, wat ons triggert om de naam, de kleur, de her-innering, maar waar we voor ons gevoel gehoor aan moeten geven.
Even stil staan, even adem halen, even verbinden, even proeven van het geluk, ruiken aan de vrijheid en de gouden straal van Het Ogen-blik zien. Het woord Dharma komt bij me naar boven, het één zijn met het Al om ons heen en in ons.
In alle beslommeringen Ineens het besef, wie ben ik, wat kom ik hier doen op deze prachtige wonderlijke planeet Aarde.
Je één voelen met de Lucht die je inademt, de zonnestraal die je verwarmd, de geur van de Herfst, de oogst, volledig in je op te snuiven. Je één voelen met het moment, het seizoen, het besef dat we allemaal het Goddelijke in ons hebben en we één zijn, we allen één zijn.
En weet je het maakt niet uit of je dit iedere dag doet, eens per week of eens per maand, het gaat erom dat het voor iedereen haalbaar is.
Kleine uitstapjes die je zelfs in de geest kunt maken, dus……..wees lief voor jezelf en sta ze toe.
Maak gebruik van deze Gouden Momenten en bewaak je momenten van Vrede, laat ze integreren en maak ze tot realiteit en voel wat het je brengt en doet.
Keep it simple, laat het Zijn en laat het komen zoals het komt en besef het is Al goed.
En dat geeft waarschijnlijk de meeste Vrede, dat het Al goed is, dat je zonder oordeel het Leven leeft.
Hartegroet,
Zdenka-Shining Star
Harfsen , maandag 26 oktober 2009.
De Wachtkamer
Tja, zo voelt het momenteel een beetje. Ik zit klaar, de koffer is ingepakt, de rugzak geleegd en alleen voorzien van dat wat ik nodig heb voor de reis naar………….
Merk dat het mij momenteel moeite kost om alle contacten te onderhouden, er zijn zoveel nieuwe prikkels. Het nieuwe huis, de nieuwe omgeving, de nieuwe buurt, het nieuwe sociale netwerk om ons heen, kortom tijd voor een stapje “terug”, oftewel even letterlijk en figuurlijk flink pas op de plaats te maken.
Los van dit alles zijn er veel ont-wikkelingen die in mij plaats vinden. Een verhoogde gevoeligheid, een stroom aan informatie wat is “aangeboord” door het Leven zelf en de krachten die ik sterk mag ervaren tijdens de weekenden bij de Buizerdgroep.
Het schreeuwt momenteel om aandacht, om niet weer meer weg te geven dan ik ontvang, om goed bij mijn Zelf te blijven en vooral om Rust, om de Reis naar Binnen te maken, het Al een plek te geven.
Dat is de Reis die ik ga maken, die ik moet maken om mijn energie weer te laten stromen.
Mijn Plek letterlijk en figuurlijk op orde brengen.
De laatste jaren , en het afgelopen jaar hélemaal, zijn zo vol geweest. Een stroomversnelling aan prikkels , ontmoetingen en gebeurtenissen die ik soms nog niet helemaal kan bevatten. Mijn lichaam is aan het protesteren en snakt naar rust, naar orde, naar regelmaat en vooral naar In-keer.
Alle tools zijn aanwezig, het is een kwestie van rangschikken, van prioriteiten stellen en keuzes maken, de luxe van te veel aan bagage terug te brengen naar de kern, wat wil ik ermee, wat kan ik ermee, wat is de essentie van dit alles.
Sommige lijnen zijn verbroken, andere weer hersteld , soms is snoeien de enige weg naar groeien.
En ja, daar heb ik zin in, plek te maken in en om mij heen.
Niet alleen om helderheid in alles te brengen, maar meer nog om optimaal in het Nu te leven. Wat alleen mogelijk is als er “niets” meer is wat aandacht vraagt en/of nog gedaan moet worden.
Het is ook zo bizar om ineens zo’n scala aan mogelijkheden te hebben, zo véél aan ruimte dat ik soms niet weet waar te beginnen.
Ach, en de plekken hoeven ook niet gelijk een bestemming te hebben, maar het is ook zo leuk allemaal om ze klaar te maken.
Eén van de mooiste dingen die ons zijn overkomen de laatste maanden is het besef tijd te kunnen maken.
Grenzen te kunnen aangeven en keuzes te maken waarbij nu eens niet de ander bovenaan de lijst staat maar wij zelf, ik moet zeggen dat dit heel bevrijdend werkt. Datgene te doen waar je zin in hebt, blij van wordt en vooral waar je energie van krijgt, en ook als dat het Dolce far Niente is ( het zalig nietsdoen ) ons daar NIET schuldig over voelen maar ervan te genieten.
Wat een VRIJHEID!!
En dat is hetgeen er in het Nu ook zo nodig is, het durven los te maken van alle “moeten-dingen”, van alle soms verstikkende sociale verplichtingen en ideeën die we zelf geschapen hebben over waartoe we verplicht zijn.
Steeds sterker wordt de stem in mij die mij terugfluit als ik weer eens te snel Ja zeg, te snel toegeef aan de vraag of de behoefte van de ander.
Ik ben de laatste tijd veel letterlijk en figuurlijk aan het puzzelen om het beeld compleet te krijgen, het is Zo anders dan ik gewend ben.
Heb last van een vaag schuldgevoel, lig soms te piekeren in mijn bed of ik niet meer moet, meer mag doen. Steevast is het antwoord…..NEE!!!!
Een tijd van het afronden van een tijdperk in mijn leven van drukte, van het constant omgeven zijn van mensen en/ of telefoontjes en mailtjes.
Is dit het wat mij naar Harfsen heeft gebracht, de omgeving die zo uitnodigt tot Stilte?
Eén met mijn eigen Hartslag, mijn stroom, mijn energie en keer op keer de bevestiging van de natuur en de spirits om mij heen dat het Goed is.
Return again……………. to the land of your Soul , de tekst van dit schitterende lied van Shaina Noll is volledig van toepassing Nu.
Wie ben ik, wat ben ik, hoe goed luister ik naar mijn Ziel, mijn Zelf?
De sluier naar de Bovenwereld wordt steeds transparanter, zo ook de antwoorden op mijn vragen. Weet dat ik het niet alleen hoef te doen allemaal, maar weet ook dat ondanks de hulp van de Spirits en de tools waarover ik beschik, ik het zelf moet beantwoorden, het zelf moet ontdekken en zelf doen.
Vanaf mijn 17 e is er altijd een Wij geweest. Voor je het weet stap je in allerlei rollen die van je gevraagd worden te Leven ( want het is géén rol spelen!).
Nu op mijn 54 e met een scala aan Levens- en Spirituele ervaringen ben ik een beetje mijn eigen “draad” kwijtgeraakt. En het is een hele uitdaging om juist dat stukje Eigen weer te her-vinden.
Kortom puzzelen en het aanbrengen van structuur, maar bovenal het Genieten dat het mij ge-geven is hier tijd voor vrij te kunnen maken .
Tijd voor mijn terugtocht naar het Land van mijn Ziel.
Harfsen, 21-8-09 Zdenka- Shining Star.
In-zicht.
Tja, is dit het niet waar alles om draait?
In-zicht krijgen in, het inzichtelijk maken van, of het doel e/o je missie in zicht krijgen?
Vaak kunnen we een periode in ons leven van strubbelingen, onmacht, ziekte e.d. pas op een goede manier afronden op het moment dat we inzicht hebben gekregen in het waarom, waarvoor, waardoor etc.
Vooral in deze tijd dat we met elkaar overgaan naar een hogere trilling merk je dat er op allerlei manieren aan ons wordt getrokken. De “huisjes” van ons bestaan blijken ineens toch niet zo stevig te staan als we dachten. Bepaalde overtuigingen, ideeën, zienswijzen dienen ook regelmatig bijgesteld te worden.
Wat is het toch wat ons in deze tijd zo “zoekende” en daardoor vaak zo on-evenwichtig maakt?
Eigenlijk is het logisch alles wat “nieuw” en dus onbekend is dienen we eerst eigen te maken, te leren hanteren en daarna toe te passen.
Er is vaak geschreven dat deze tijd snel gaat, dat waar we vroeger een leven lang over konden doen nu eigenlijk in pakweg een jaar gedaan dient te worden. Zo véél te doen in zo’n relatief korte tijd, iets hanteren wat je nog nauwelijks eigen gemaakt hebt, kortom we hebben zulke ”tools” in handen gekregen, maar hebben niet of nauwelijks de tijd om de gebruiksaanwijzing door te nemen.
En dat is nu net wat ons uit het evenwicht brengt.
Een duidelijk voorbeeld is als je “onze generatie” ( en daarmee bedoel ik de mensen vanaf pakweg 40 à 45 jaar) een computergame ziet spelen. We kijken eerst uitgebreid hoe het moet, welke knoppen er gebruikt dienen te worden, en op het moment dat er dan iets gebeurd gaat het vaak zo snel op het scherm dat we echt tijd nodig hebben om al die gegevens te verwerken. Denken en dan doen.
De jongeren pakken gewoon een joystick en gaan spelen en participeren op hetgeen er gebeurd. Doen en dan denken hoe het beter, sneller en/of effectiever kan.
Zo is het met alle “onbegrijpelijke” dingen die er nu gaande zijn, en waar zelfs nog geen handleiding voor geschreven is omdat het voor ieder van ons een individueel proces is . We zoeken nog teveel naar verklaringen, dat is vaak nog onze manier om In-zicht te krijgen.
Gaat het anders dan “in het boekje staat” of tijdens een lezing en/of workshop verteld wordt raken we in de war en zo ook in de twijfel.
Mijn advies, NIET meer doen!! Alles wat is, is GOED.
Zolang je bewust met het Licht en de juiste energie bezig bent, zonder te manipuleren,te dwingen of jezelf te ver-rijken is het simpelweg GOED!!
Jouw ervaringen delen, hoe raar ze soms ook mogen klinken, maakt je sterker en zorgen voor een balans, een sterk fundament om door te groeien en onze “Tools” te hanteren. En er gebeurd van alles met ons op dit moment, soms te mooi, te véél en te intens om te "geloven". De sluier is zich aan het terugtrekken.
Een van mijn eigen ervaringen van de laatste tijd is dat ik vaker nee zeg, niet omdat ik dit graag wil, eigenwijs ben of tegendraads, maar omdat ik steeds minder dingen goed kan doen die tegen mijn gevoel, mijn intuïtie indruisen. Zou ik ja zeggen, reik ik een doekje “voor het bloeden” aan, maar help ik de ander niet daadwerkelijk.
Wij allen reflecteren Licht, en hoe zuiverder het Licht, ontdaan van Ego en Macht, hoe sterker het Nee getransformeerd wordt naar een liefdevol Ja.
Zo geef je de ander ook volledig de ruimte om in zijn/haar eigen Kracht te komen en refereer je aan het zelfgenezend vermogen van de ander. Je raakt zo aan i.p.v. het proces aan te sturen en jouw ( hoe goed bedoeld ook) wending eraan te geven.
Ook dit is iets waar ik echt aan moest wennen, gewend zijnde om meestal zonder nadenken Ja te zeggen of op zijn minst de vraag overwegen.
Met stroop vang je de meeste vliegen, maar draait het daarom?
Is het juist om mensen “naar de mond” te praten, of is het juist in deze tijd belangrijk om ze te voorzien van positieve feedback, en het Nee als een cadeau aan te reiken?
Natuurlijk bedoel ik hiermee niet te zeggen dat je te pas en te onpas jouw mening, jouw emotie, jouw gevoel of wat dan ook moet ventileren.
Ik heb het hier over Respect, Licht en Liefde want zoals je zelf behandeld wilt worden, zo behandel je ook de ander.
Dat wat je bent straal je uit en dat is iets waardoor steeds meer mensen In-zicht zullen krijgen. Eerst in zichzelf, maar ook in de ander, omdat deze ware energie zich steeds meer zal laten tonen en we straks in één oogopslag de energie van de ander kunnen peilen en In-zien, want ieder van ons draagt zijn/ haar eigen Licht mee.
I am what I am.
Wat een Godsgeschenk, wat een weg om te groeien met elkaar, ieder op zijn/haar eigen wijze, maar verbonden met het grote Energieweb wat rond de Aarde wordt gesponnen.
Eén met Elkaar!!!
Harfsen; maandag 6 juli 2009, Shining Star- Zdenka.
Vurige Tongen.
Toen de Engelen ,drie jaar geleden, voor het eerst hun woorden lieten vloeien in mijn oren en geest was één van de dingen die ze benadrukten;
Ga in de communicatie!!
Nou…………….hier heb ik nog even goed over nagedacht. Aards en bedachtzaam zoals ik ben duurde dat nog wel even voor ik het aandurfde.
De teksten zijn door een behoorlijke selectieprocedure gegaan, net als ikzelf trouwens, voor ik überhaupt iets naar buiten dorst te brengen.
Nu met Pinksteren komt die tekst van in de communicatie stappen weer extra naar voren, omdat ik nu na drie jaar weet hoe belangrijk dit is. Niet in eerste instantie om zelfvertrouwen te ontwikkelen, maar zeker ook omdat het ontzettend waardevol is om juist over deze zaken te praten en te delen met elkaar.
Ruim twintig jaar geleden zat ik een werkgroep die zich vanuit de antroposofie bezig hield met de Jaarfeesten en daar hoorde ik voor het eerst praten over de Geest van Pinksteren, en de Vurige Tongen.
Op het moment dat je n.l. voor het eerst contact maakt met je diepste zelf en van daaruit de verbinding kan maken met de geestelijke wereld, waar uiteraard ook de natuur, de deva’s en de dieren onder vallen, ben je a.h.w.” begeisterd”.
Ineens ga je anders zien, horen, ruiken en voelen en dat brengt een golf van emoties en indrukken teweeg.
Nu kan je ervoor kiezen om dat in je eentje een plek te geven en te verwerken, maar………………..het is wenselijk om dat juist NIET te doen.
Wees wel selectief, te pas en te onpas jouw “nieuwe ervaringen” delen met wie er maar wil horen is geen goede optie .(het gevaar dat je op z’n minst “vreemd” gevonden wordt is gegarandeerd aanwezig)
Maar door het met mensen die je na staan ,die je nemen zoals je bent en het goede in jou willen en kunnen zien te delen ver-rijkt jouw wereld, en naar alle waarschijnlijkheid hun eigen wereld.
Dit is het wat volgens mij de Engelen bedoelen. Praat erover, geef het aandacht en maak het zo tot realiteit, tot iets wat er “gewoon” is. Niet om er iets bijzonders van te maken, maar juist om er simpelweg iets mee te doen.
Door jouw energie te laten stromen kan je healen. Mens, dier, natuur, maar ook alles wat zijn weg nog niet heeft gevonden naar het Licht begeleiden.
Door te luisteren naar jouw “innerlijke” stem krijgen ineens veel toevalligheden e/o obstakels die er op jouw pad komen een andere betekenis en zie je vaak het leerproces wat je a.h.w. “zomaar” wordt aangereikt.
Door bewust te zien merk je dat de dieren, de natuur, wolken en zonnestralen, maar ook iets wat je bij toeval leest e/o ziet je wat willen zeggen.
( het Inter-Net is daar een mooi voorbeeld van)
En heel soms kan je de Engelen ruiken als ineens een sterke Rozengeur de ruimte vervuld, of ruik je ineens de geur van “vroeger’ en de daarbij horende persoon die je iets wilt duidelijk maken.
Zit daarvoor in het woord Communicatie al het woord Communie ? Het moment dat je door de woorden heen een commitment sluit met degene tegenover je?
Het is tenslotte de toon die de muziek maakt en zo gaat het ook met het woord dat je tot iemand richt.
Hoe intenser, hoe zuiverder, hoe sprankelender en “begeisterd” hetgeen jij wilt ver-woorden is, hoe dieper de werking ervan wederzijds.
Puur en ontdaan van Ego merk je in zo’n gesprek het “vuur in de tong” waardoor er “iets” gebeurd, het iets wat ik hier in het kader van Pinksteren wil benoemen als de Heilige Geest, daalt dan neer en verbindt.
En wat een dankbaarheid ervaar je op zo’n moment, dankbaarheid dat je mag vertellen, mag horen en mag voelen wat je Hart raakt. Dat er mensen zijn met wie je mag delen.
De laatste tijd draai ik veel de muziek van Kyteman, een jonge man die nadat zijn vriendin de relatie had beëindigd zichzelf drie jaar lang a.h.w. opsloot in een kleine flat in Utrecht. In de drie jaar doorliep en verwerkte hij het hele proces door muziek te maken met simpele instrumenten en keukengerei. Dat heeft hij vorm gegeven op zijn CD The Hermit Sessions.
Een initiatie heeft plaatsgevonden en vanuit diepe wanhoop, verdriet, woede is hij tevoorschijn gekomen als dirigent van zijn eigen Levensmuziek. Hij treedt op met een scala aan muzikanten vanuit vele verschillende achtergronden en nationaliteiten en hij verbindt het Al samen tot pure muziek, doorleefde muziek en als je luistert naar het nummer Sorry krijg je onherroepelijk kippenvel van ontroering.
Ook hierin zit de kracht van Communicatie, want als er iets een verbindende factor is tussen mensen dan is het muziek, wat soms dieper gaat dan het woord.
Verbinden in de overtuiging dat ieder recht heeft op zijn/ haar eigen waarheid, je richten op de overeenkomsten i.p.v. de verschillen en bovenal jouw eigen Toon zetten.
Het mooie is dat juist al die verschillende tonen ,die zich richten en afstemmen op elkaar, klinken als een groot orkest dat met elkaar de mooiste muziek maakt.
Hartemuziek, begeisterd door de Heilige Geest, de Geest van Harmonie en Vrede.
Harfsen Zondag 31 mei 2009, 1 e Pinsterdag, Shining Star-Zdenka.
Joi de Vivre – Levensgenot.
Deze tekst spookte de afgelopen week door mij heen. Vandaag vond ik als vertaling; levensgenot. Dit komt wel aardig overeen met wat de tekst voor mij betekent, lust e/o zin om te leven, het Leven te leven.
Denk dat een kleine toelichting hier op zijn plaats is, waarom NU juist deze kreet?
Nu we net wat gesetteld zijn op onze nieuwe plek, het bos met de dag groener wordt en er her en der plantjes en struiken boven de grond komen en uitlopen, ging de gezondheid van Joris met de dag achteruit. Wat er uitzag als een slijmbeursontsteking in de schouder was bij nader inzien spierreuma.
Afgelopen zaterdag lag hij als verlamd in bed, kon armen nog benen bewegen en was even goed in paniek. Wat nu?? Onze zoon kwam uit Amsterdam en heeft Joris een Prednison kuur voorgeschreven, een paardenmiddel, maar……de andere dag kon hij zijn armen en benen weer bewegen en zelfs zijn bed uit. Het was een wonder dat het zo snel hielp.
In die 24 uur passeerden er een hoop scenario’s door mijn hoofd. Net verhuisd, net zo veel aan plannen, net optimaal willen genieten van het “pré-pensioen”, etc. etc. Stel dat het einde verhaal is, ik alleen verder zal moeten, er geen vervolg voor beiden is ? Ik liet de laatste weken nog eens de revue passeren en daarbij zag ik Joris steeds somberder en somberder worden, van de pijn, van het onzekere, van alles wat hij misschien zou moeten opgeven, van alles waar hij misschien niet van zou kunnen genieten. Kortom ik zag dat hij de Zin kwijt was, de zin om te knokken, de zin om te kijken naar wat er wel was, de zin in het Leven. Alles was somber om hem heen en het rare was dat ik er niet doorheen kwam. Sterker nog, als ik met een idee en/of een voorstel kwam werd het me eerder kwalijk genomen dan dat het aanvaard werd.
De enige keuze die mij restte was om afstand te creëren.
En dat is pittig, meer dan ook realiseer je je dat je echt aan de zijlijn staat, je aanschouwt het, je voelt de pijn van je partner, maar tegelijkertijd besef je dat je ook verantwoordelijk bent voor jouw eigen aandeel hierin, verantwoordelijk bent voor jouw eigen energie. Ga je mee lijden,stap je in de moederrol van het koesteren, verzorgen,of laat je hem zijn eigen proces gaan, hem het zelf “laten” oplossen? Het is nu weer een paar weken verder en dachten we dat we “alles” nu wel gehad hadden en de weg weer in stijgende lijn naar boven zou gaan, niets minder waar.
Zo’n 10 dagen hierna kreeg Joris midden in de nacht vreselijke pijn, gepaard gaande met hevig braken. Dit heeft geresulteerd in een spoedopname in het ziekenhuis waarbij er een niersteen geconstateerd werd. Het was een vreselijke nacht en je hoopt dan ook maar één ding dat die onmenselijke pijn gestopt kan worden. Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen heeft Joris alles zo’n beetje moeten doorstaan waar hij angst voor had. En voor mijn ogen ontpopte hij zich tot een ware Held.
Weg was de somberheid en het zware van alles. Hier was een man die slechts één ding wil , beter worden en daar wil ik echt alles voor ondergaan.
Nu ik dit schrijf is Joris alweer een paar dagen uit het ziekenhuis en hij geniet ten volle. Niet van de beperkingen, het is niet leuk dat je 3x per dag jezelf moet prikken en insuline moet inspuiten, je energie en kracht gehalveerd is maar hij geniet van alles wat er WEL is.
De omgeving, de lieve telefoontjes,kaarten, ballonnen, mailtjes en bezoekjes die hij heeft gehad. Het besef dat hij gewaardeerd wordt en er zoveel mensen zijn die dit op wat voor manier dan ook laten blijken.
Maar ook het besef, wat heeft deze ziekte(s) mij gebracht, wat heb ik niet onder ogen willen, kunnen en of durven zien dat mijn lichaam nu zo protesteert en gehoord wil ( moet) worden.
Is het dit proces wat we allemaal , hetzij zelf hetzij als naaste , moeten meemaken om te komen bij de titel van dit stuk en onze Joy de Vivre weer gaan zien en (h)erkennen?
En zo hervatten wij weer onze weg, genietend van onze rust, van de wetenschap dat we er zijn voor elkaar, dat we gesteund worden. Zowel door de in-zichten die we krijgen op deze momenten als door de Liefde van onze kinderen, familie, vrienden, buren om ons heen. Steun van de Lichtwereld die kracht geeft om vol te houden en vertrouwen te hebben en steun door te ervaren dat je één van bent, één in de cirkel van de zielenfamilie waar je deel van uit maakt, bewust of onbewust.
Bij het ontwaken vanmorgen ontving ik een mooi beeld.
Ik zag een helder, stromend beekje met op de bodem allerlei stenen. Tussen de stenen lagen glimmende gouden stenen die schitterden door het water heen.
De zin die ik kreeg te horen was:
Familie zijn de gouden steentjes in de bedding van ons bestaan.
En zo werd ik wakker en ik deelde dit onmiddellijk met Joris en we werden hier zo blij en dankbaar van dat het leek alsof we weer even door zijn/haar Gouden Straal werden aangeraakt, midden in ons Hart.
Ja, het IS vandaag Zon-dag weer een dag vol met Joy de Vivre!!
Harfsen, 17 Mei 2009: Shining Star-Zdenka.
